Predstavnici
vlasti, naime, imaju povlašćen tretman u odnosu na sve druge društvene grupe o
čijem delovanju ili mišljenjima se u njemu izveštava. Oni su trostruko
favorizovani u odnosu na druge socijalne pozicije, navodi se u analizi
informativnog programa javnih servisa, koja je predstavljena juče kao deo
analize političkog pluralizma medijskog sadržaja u Srbiji.
Jovanka
Matić sa Instituta za društvene nauke, koja je radila monitoring javnog servisa
RTS i televizije Studio B tokom decembra, navodi da se prema vrsti sadržaja na
RTS-u najviše izdvajaju teme iz društva, čak petina svih priloga, potom iz
politike i ekonomije. Među subjektima u sadržaju najviše se pojavljuju državni
funkcioneri, više od 20 odsto, kao i strani subjekti skoro 18 odsto, nakon čega
slede građani sa skoro devet odsto. Od opozicionih partija najviše pažnje na
javnom servisu dobila je SNS, zatim DSS, pa LDP i SRS, a od vladajućih DS, G17,
pa SPS. Na televiziji Studio B kao akteri priloga najviše su se pojavljivali
građani i gradska vlast, a u ime gradske vlasti „najčešće i najduže je govorio
gradonačelnik Beograda“.
Autor: B. Cvejić
U
analizi dnevne štampe, koju je radila Sandra Bašić Hrvatin sa Primorska
Univerziteta iz Slovenije, u šest većih listova u Srbiji najviše se pojavljuje
Demokratska stranka, potom SPS, dok treće mesto prema istom broju pojavljivanja
dele G17-URS i SNS. Od političkih aktera najviše prostora u dnevnim listovima
imali su Boris Tadić, a potom Ivica Dačić, Jelena Trivan, Vlada Srbije, Mlađan
Dinkić i Dragan Šutanovac.
„Na
primeru analiziranih novina vidi se neuobičajena praksa pozivanja na neformalne
krugove, neidentifikovane izvore iz političkih partija, neimenovane dobro
obaveštene izvore ili čak glasine. Upotreba nezvaničnih i neimenovanih izvora
je često povezana sa curenjem informacija i tehnikama spinovanja, koje koriste
radi skretanja pažnje javnosti“, navodi se u analizi Bašić Hrvatin.
Što
se tiče nedeljnika, Žužana Serenčeš iz Nezavisnog društva novinara Vojvodine
zaključuje da tri uticajna nedeljnika u Srbiji – NIN, Pečat i Vreme – ne nude
čitaocima dovoljnu raznovrsnost u prezentaciji političkih tema, „ni u pogledu
izvora informacija, niti u pogledu njihovog sadržaja“.
–
Kada je o političkim temama reč, većina iznetih vrednosnih stavova potiče od
samih autora tekstova, pri čemu izostaju oslanjanje na sagovornike i druge
izvore, kao i sučeljavanje različitih mišljenja. Predstavnici vladajuće elite
su znatno zastupljeniji od pripadnika opozicije, a glas civilnog društva čuje
se tek sporadično i slabo, ističe Serenčešova.
