Jurij
je rekao i to da je on novinar nekog drugog vremena – prilježan, savestan,
odgovoran, samostalan i pre svega dobronameran. U to, njegovo neko drugo vreme
nije bilo današnje surevnjivosti, niti pakosti. Izveštavati iz svetskih centara
moći tolike godine a ne upasti u senzacionalizam nije lako. Gustinčič je
prednjačio u izveštavanju sa najznačajnijih događaja, ali nije bio surevnjiv.
Danas
u ime zahvalnosti, ali i priznanja što je savesno pratio jedan događaj koji se
ticao i mene kao novinara Radio Beograda, a da bih potkrepio sve navedeno,
navešću nešto što se dogodilo daleke 1976. godine. Kada sam o novoj godini
došao u redakciju, na tabli za oglase bila je prilepljena prva stranica
„Politike“. U tekstu je napisano moje ime. Pročitao sam i video da je to bio
izveštaj Jurija Gustinčiča sa zasedanja Generalne skupštine UN. Naime, bio je
to izvod iz govora kampučijskog suverena, princa Norodoma Sihanuka koji je
prethodnog dana održao u ovoj svetskoj ansambleji. Povod je bila agresija
Vijetnama na Kampućiju.
U
očajanju zbog te agresije dojučerašnjeg saveznika, kampučijski suveren je
odleteo u UN da zatraži pomoć i zaštitu. U govoru je, kritikujući Vijetnam,
rekao da su do sada protiv te agresije digli glas samo rumunski list „Lumea“ i
jugoslovenski novinar Čedomir Vučković”. Nekoliko meseci ranije boravio sam u
Vijetnamu sa delegacijom Jugoslavije. Bila je to prva poseta nakon završetka
rata koju je predvodio jugoslovenski premijer Džemal Bijedić – prva uopšte na
vladinom nivou. Veliko priznanje našoj međunarodnoj politici. Ali, šta se
dogodilo sa Vijetnamom koji je u ratu s Amerikom vodio bitku zajedno sa
Kampućijom i Laosom. A sada – njegove trupe su upale u zemlju saveznika.
Zahuktala mašinerija Vijetnama u želji za dominacijom u Indokini načinila je
istorijsku grešku – okupirala saveznika.
Tih
dana napisao sam komentar objavljen u „Novostima dana” Radio Beograda protiv
invazije Vijetnama na Kampućiju. Eto, tako se moje ime našlo u dokumentima UN.
Jurij Gustinčič nije postupio kao neki današnji kolega surevnjivo ako je u
pitanju uspeh kolega iz druge redakcije. Zato on, i ne samo on, kako reče,
pripada nekom drugom vremenu, koje, bar što se novinarstva tiče, nije
prevaziđeno, iako se mnogi zaklinju u ime demokratije da nisu navijači. Bilo bi
sjajno kada Jurij Gustinčić ne bi bio u pravu.
Prof.
dr Čedomir Vučković,
dugogodišnji
novinar Radio Beograda
