Tim činom prekršene su moralne norme
savremene civilizacije, pogažen viteški kodeks koji je kasnije pretvoren u
međunarodno humanitarno pravo, zamenarena je zakonska obaveza da se ubijeni
pokopaju na pristojan i civilizovan način, smatraju analitičari.
„Slike mrtvog golog Gadafija, koji
je okrvavljen i išutiran, predstavljaju „nekrofilnu pornografiju“, a
dokaz su da savremeni čovek nije mnogo odmakao od divljaka i da može da bude
surov i sadistički raspoložen kad god mu se ukaže prilika“, smatra je
psiholog Žarko Trebješanin.
On je u izjavi za Tanjug rekao da
mediji ne treba da skrivaju istinu, ali da treba da budu umereni kada je
prikazuju i osudio je što se na internetu, televiziji i u štampi prikazuju
slike velikog formata, a na televizijama eksplicitni snimci ubijenog i
unakaženog bivšeg libijskog liderfa.
„Neverovatno je da su u čitavom
svetu, pre svega u zapadnim zemljama, ubistvo Gadafija i slike koje to
potvrđuju dočekani sa oduševljenjem i bez trunke saosećanja prema čoveku koji
je zverski tučen i onda ubijen“, dodao je Trebješanin.
On je poručio da takav odnos prema
Gadafiju ili bilo kom drugom čoveku, bez obzira na to za šta je kriv,
predstavlja zločin i dodao da se čovek koji je zarobljen ne sme maltretirati
ili ubiti bez suđenja.
Sa Trebješaninom se složio i sociolog
Ratko Božovoć, komentarišući da su slike Gadafijevog mrtvog tela zastrašujuće u
civilizacijskom smislu, jer ponižavaju smrt i bespomoćnog čoveka koji ne može
da se brani.
„To je obezvređivanje ljudskog
života i nerazumevanje toga da čovek ima jednu dimenziju i vrednost dok je živ,
a kad ga nema, bez obzira na sve, morao bi postojati pijetet prema svakom ko
nije živ“, objasnio je Božović u izjavi Tanjugu.
On smatra da su način na koji je Gadafi
stradao i odnos prema tom činu izraz iracionalnosti, primitivizma i katastrofe,
a ne politike koja je umna delatnost.
Vojni analitičar Zoran Dragišić
objašnjava da su mediji, kao i cela javnost, bili zainteresovani za slike
ubijenog Gadafija jer je u čovekovoj prirodi da voli da vidi krv, ali i zbog
činjenice da se u medijima mnogo lagalo u vezi sa dešavanjima u Libiji.
„Odsecanje glave i nabijanje na
kolac koristili su srednjevekovni vladari kao trofej, ali taj obrazac se ni
danas nije značajno promenio, što dokazuju slike mrtvog libijskog lidera u
medijima“, izjavio je za Tanjug Dragišić.
Postojala je potreba da se te slike
prikažu, jer je javnom mnjenju trebao čvrst dokaz o Gadafijevoj smrt, s obzirom
na laži i kontradiktorne informacije koje su se pojavljivale o ratu u Libiji,
dodao je on.
Slike unakaženog mrtvog tela su, ipak,
uznemirujuće za svakog pristojnog čoveka, smatra Dragišić, ističući da takvi
prikazi krše i međunarodno pravo.
Protivnika koji je ubijen u ratu treba
poštovati, to je stari viteški kodeks koji je kasnije pretvoren u međunarodno
humanitarno pravo, koje reguliše odnos prema ratnim zarobljenicima i telima
ubijenih neprijatelja, naveo je on.
Masakriranje i ponižavajući postupci
prema telima ubijenih protivnika su nedopustivi i postoji zakonska obaveza da
se oni pokopaju na pristojan i civilizovan način, zaključio je Dragišić.
Gadafi je, poginuo 21. oktobra, a od
tada mediji prenose različite informacije o okolnostima njegove smrti.
Moamer Muhamed Abu Miniar al-Gadafi
(70), poznat kao pukovnik Gadafi, bio je na vlasti u Libiji više od 42 godine:
od 1969, kad je osvojio vlast u vojnom udaru grupe mladih oficira protiv režima
kralja Idriza, do kraja avgusta 2011, kada su posle višemesečnog građanskog
rata pukovnikove oružane snage poražene od strane pobunjeničkih trupa, uz NATO
podršku.
Izvor: Tanjug
