Da
li je Simovićev iskaz dovoljan da zločin o čijoj se pozadini, navodno, sve zna
već godinama dobije i sudski epilog, nije poznato.
Pored
izjave Miloša Simovića, postoje dokazi sa baznih stanica i izjave operativaca o
ljudima koji su ubili poznatog novinara
„Prema
do sada prikupljenim informacijama, iza ubistva Ćuruvije stoje isti nalogodavci
kao i u slučaju Ivana Stambolića, odnosno tadašnji državni vrh, samo su
počinioci bili drugi ljudi. Iako su uviđaj, kao i istraga posle ubistva urađeni
sa ciljem uklanjanja tragova koji bi mogli dovesti do počinilaca, ovaj zločin
mogao bi biti rešen na osnovu dokaza, jer su ljudi koji su taj zločin počinili
dostupni policiji i tužilaštvu”, otkriva naš izvor.
Kako
„Politika” saznaje, Simović tvrdi da ga je sa ubicom Ćuruvije upoznao Milorad
Ulemek Legija. Prema našim saznanjima, reč je o pripadniku tadašnjeg Resora
državne bezbednosti koji je u javnosti već pominjan kao jedan od mogućih
počinilaca i koji ne živi u Srbiji.
„Simovićeva
izjava nije jedini dokaz protiv ljudi za koje se sumnja da stoje iza ubistva
Ćuruvije, jer postoje i podaci sa baznih stanica mobilnih telefona”, dodaje naš
izvor.
Istraga
je dovela i do operativca koji je bio angažovan na tajnom praćenju Ćuruvije.
Reč je o mladiću kome je to bio prvi ili drugi radni dan. On je pratio Ćuruviju
do trenutka kada je on ušao u haustor zgrade u kojoj je živeo.
Kada
je stiglo naređenje od Milana Radonjića, šefa beogradskog DB-a da se pratnja
povuče sa terena, on nije odmah shvatio šta treba da uradi i ostao je još neko
vreme da osmatra. Video je beli „golf” koji koristi odeljenje za pratnju i
osobu iz službe, koju vrlo dobro poznaje, kako ulazi u haustor zgrade.
Istražni
sudija Specijalnog suda sproveo je 2007. godine istražne radnje i tada je u
vezi sa ubistvom Ćuruvije pred sudom saslušano oko 100 ljudi. Na spisku svedoka
bila je i Mira Marković, ali ona nije saslušana.
Zna
se i to da je naredbu za tajno praćenje Ćuruvije izdao tadašnji šef RDB-a Rade
Marković, po čijem je nalogu nekoliko dana pre ubistva 27 pripadnika beogradskog
centra nadziralo novinara 24 časa. Marković je odbio status svedoka saradnika
tokom akcije „Sablja” i u nekim krugovima smatra se da je neuspeh saradnje sa
njim jedan od najvećih propusta tadašnje istrage.
